نگارنده : محمد سرابی

قبل از انتخابات می دیدم چطورهمه به آمدن موسوی امیدوارهستند. چقدربچه هایی که نوار های سبزرا به دست داشتند خوشحال بودند.مطمئن بودم موسوی برنده است  و دورانی بهتر از دوم خرداد شروع می شود. نصفه شب که تلویزیون را روشن کردم تا درصد رای ها را ببینم حیرت کردم.چه اتفاقی افتاده بود؟ فردا صبح وقتی داشتم سرکار می رفتم انگار در تمام شهر سرخوردگی و ناامیدی موج می زد.فکر کردم ماجرا تمام شده است.ولی تازه شروع شده بود.

حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم قابل بازگشت یا قابل جبران نیست.به این زودیها هم فراموش نمی شود.در یک هفته 23 تا 30 خرداد اتفاقاتی افتاد که من را دوباره امیدوار کرد، نه به سیاستمدارهای داخلی یا کشورهای خارجی . به صحنه هایی که در خیابان دیدم .من جوانها و مردمی را دیدم که آشوبگر یا آرمانگرا نیستند.فقط می خواهند بهتر زندگی کنند.

با دخالت خارجی مخالفم چون ایجاد وابستگی خواهد کرد.با خشونت مخالفم چون چرخه خشونت بیشتر را می سازد.چیزی را که می خواهیم باید خودمان با روشهای خودمان به دست بیاوریم.

نوار سبز رنگم را برای فردا نگه می دارم.